ਕੁੜੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਖਤ ਨਹੀਂ ਲਿਖੇਗੀ

ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਸਾਵਣ

ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਵਰ੍ਹੇ

ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਧਾਰੇ ਲਿਆਉਂਦਿਆਂ ਵੀਰਾ ਸਾਵਣਾ!

ਇਸ ਵਰ੍ਹੇ ਤੇਰੀਆਂ ਕਣੀਆਂ

‘ਰੱਬਾ ਰੱਬਾ ਮੀਂਹ ਵਸਾ”’ ਗਾਉਂਦੀਆਂ

ਮਾਸੂਮ ਤਲੀਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬੋਚਣੀਆਂ

‘ਹਾਇ ਅਸੀਂ ਜਿਉਣਾ ਸੀ..ਅਸੀਂ ਜਿਉਣਾ ਸੀ’” ਕਰਦੀਆਂ

 ਭਰੂਣ ਤਲੀਆਂ ਨੇ ਬੋਚਣੀਆਂ ਨੇ

ਸਾਡੀ ਔੜਾਂ ਮਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ

ਜਲ-ਥਲ ਕਰਦਿਆ ਸਾਂਵਲ ਮੇਘਲਿਆ!

ਇਸ ਵਰ੍ਹੇ

ਤੇਰੀ ਵੱਖੀ 'ਚੋਂ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ

ਛੈਲ-ਛਬੀਲੀਆਂ ਰਕਾਨਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਝੂਟਣੀ

ਬਲਾਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਡੰਗੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ  ਨੇ

 ਧੌਣਾਂ 'ਚ ਰੱਸੇ ਪਾ ਕੇ ਝੂਟਣੀ  ਹੈ

 ਸਾਡੀਆਂ ਵੱਢੀਆਂ ਟੁੱਕੀਆਂ ਪੌਣਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਲਦੀਏ

  ਸੁਰਮਈ ਬਦਲੋਟੀਏ!

  ਇਸ ਵਰ੍ਹੇ

  ਤੇਰੀਆਂ ਲਟਬੌਰ ਮਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਝੂਮ ਕੇ

  ਸਾਡੀ ਰੀਝ ਦੇ ਮੋਰਾਂ ਨੇ ਪੈਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਨੱਚਣਾ

  ਦਾਜ-ਗੁਲੇਲਾਂ ਨਾਲ ਛਾਨਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ

  ਸਾਡੇ ਪੰਖਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਹੈ

  ਸਾਡੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਭਰਦਿਆ

  ਝੱਲਿਆ ਸਾਉਣ ਵੀਰਿਆ!

ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਗਰਾਂ ਉਲੱਦ ਕੇ

  ਇਉਂ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰੀਂ ਨਾ ਪਰਤ

  ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੀਆਂ 'ਚ ਨਵੇਂ ਪਿੜ ਸਜਾਉਣੇ ਨੇ

  ਤੇਰਿਆਂ  ਛਰਾਟਿਆਂ ਨਾਲ  ਵਾਢ ਧੋਣੇ ਨੇ

  ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਪੰਖ ਸਿਉਣੇ ਨੇ

  ਸੁੰਝੀਆਂ  ਧੜਾਂ 'ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਿਰ ਟਿਕਾਉਣੇ ਨੇ।

ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅਖਬਾਰ

ਪੜ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿਸਨੂੰ  ਵਕਤ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਹੈ

ਲੈ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਸੱਜਣਾ!ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅਖਬਾਰ ਹੈ

ਮੱਥੇ 'ਤੇ  ਖਬਰਾਂ  ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ  ਧੁਖਦੇ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀਆਂ

ਚੰਦ-ਚਾਨਣੀ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਉਗੀਆਂ ਸਲੀਬਾਂ ਵਾਲੀਆਂ

ਰੀਝਾਂ ਜੋ ਬੀਰ-ਵਹੁਟੀਆਂ, ਜਬਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੇ ਮਿੱਧੀਆਂ

ਅਣਹੋਣੀਆਂ ਨੇ ਖਿੱਚੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਠੀਆਂ-ਸਿੱਧੀਆਂ

ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਤਣ ਗਿਆ  ਜੋ  ਝੁਰੜੀਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਹੈ

ਇਹ ਤੇਰਾ 'ਕੱਲੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹਾਲ ਹੈ

ਸਿਵਿਆਂ ਦੀ ਪਾਉਂਦੇ ਬਾਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕਾਲੇ ਹਾਸ਼ੀਏ

ਇਹ ਸੁਫਨਿਆਂ ਦੀ ਕਬਰ 'ਤੇ ਖਿੱਚੇ ਨਿਰਾਲੇ ਹਾਸ਼ੀਏ

ਵਿੱਚ ਤਰ ਰਹੇ ਜੋ ਅੱਥਰੂ, ਮੌਸਮ ਦਾ ਦੱਸਦੇ ਹਾਲ ਨੇ

ਏਥੇ ਸਦਾ ਬਾਰਿਸ਼ ਰਹੇ,  ਅੰਦਰ  ਸਦਾ  ਭੂਚਾਲ  ਨੇ

ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਪਰ ਹੈ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ  ਰੌਸ਼ਨੀ

ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ,ਲਿਸ਼ਕਦੀ ਹੈ,ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ

ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਟੋਏ ਨੇ, ਤੰਗੀਆਂ ਤੁਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ  ਮੇਚ ਦੇ

ਲੁੱਟਾਂ ਦੇ  ਖੋਹਾਂ ਦੇ, ਉੱਜੜੀਆਂ  ਬਸਤੀਆਂ  ਦੇ ਮੇਚ ਦੇ

ਵਕਤਾਂ ਨੇ ਖਾਧਾ ਮਾਸ ਜੋ, ਇਹ  ਉਹਦੀਆਂ  ਇਬਾਰਤਾਂ

ਪਰ ਮਾਰਨ ਸੂਹੀ-ਭਾਹ ਕਿਤੇ, ਕੱਚ-ਉਮਰੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ

ਜਿਉਂ ਅਣਲਿਖੀ ਕਵਿਤਾ ਕੋਈ ਚਿਹਰੇ'ਤੇ ਛਪਣਾ ਚਾਹ ਰਹੀ

ਜਿਉਂ ਗੋਰੀ  ਆ ਕੇ ਮੇਲਿਉਂ, ਕੰਨਾਂ 'ਚੋਂ ਬੁੰਦੇ ਲਾਹ ਰਹੀ

  

ਹੋਂਠਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਨੇ, ਜਿੱਤੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਦੀਆਂ

ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਨੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਪਰ,ਟੁੱਟੀਆਂ ਵੰਗਾਂ ਦੀਆਂ

ਦਿਲ ਦੇ ਪਹਾੜੀਂ  ਹਉਕਿਆਂ  ਦੀ  ਚਾਂਦਮਾਰੀ  ਹੋ ਰਹੀ

ਵਾਅਦੇ ਜੋ ਰਹਿ ਗਏ ਪੁੱਗਣੋ,ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਛੋਹ ਰਹੀ

ਪਰ ਕਿਤੇ  ਕਿਤੇ  ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ ਖਿੜਦੀ ਮਜੀਠ ਰੰਗ ਦੀ

ਪਹਿਲੇ ਵਸਲ ਦੇ ਜ਼ਿਕਰ'ਤੇ,ਜਿਉਂ ਸਜ-ਮੁਕਲਾਈ ਸੰਗਦੀ

  

ਤੋਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਕੋਈ , ਰਾਹਾਂ  ਦਾ  ਰੇਤਾ  ਛਾਣਦੀ

ਹਰ ਅੰਗ'ਤੇ ਲੱਗੀ ਖਬਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਦੀ

ਠੋਡੀ ਜਿਉਂ ਚੂਪੀ ਗਿਟ੍ਹਕ ਹੈ, ਸਾਰੀ  ਕਹਾਣੀ ਖੋਲ੍ਹਦੀ

'ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਅੰਬੀ ਗੁਮਸ਼ੁਦਾ..ਭਾਲੋ ਕੋਈ ' ਇਹ ਬੋਲਦੀ

ਚਾਹੇ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਖਬਰ ਹੈ,ਪਰ ਏਹੀ ਤਾਂ ਆਗਾਜ਼ ਹੈ

ਅੰਦਰ  ਏਸੇ  ਗਿਟ੍ਹਕ ਦੇ  ਹੀ, ਅੰਬੀਆਂ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ ।

ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿੱਥੇ ਓ?

ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਵਿਤਾ ਹੋਣਾ ਹੈ

          

                                                                                    ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣੀ ਨਹੀਂ

ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਵਿਤਾ ਹੋਣਾ ਹੈ

ਕਵਿਤਾ ਜਿਹੜੀ ਚਾਨਣੀ ਦੇ

ਚਿੱਟੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ

ਨਾਹਤੀ-ਧੋਤੀ ਹੋਵੇ

ਕਵਿਤਾ,ਜਿਹਦੇ ਹੋਂਠਾਂ ਤੋਂ

ਕਿਰਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ

ਬੰਸਰੀ ਦੀ ਤਾਨ ਸੁਣੇ

ਕਵਿਤਾ,ਜਿਸਦੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਿੱਕ'ਤੇ

ਵਿਛੇ ਹਰਫਾਂ ਵਿੱਚੋਂ

ਚੋਮੁਖੀਏ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਆਵੇ

ਕਵਿਤਾ,ਜਿਸਦੇ ਸੁਪਨੀਲੇ ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ

ਵਸੇ ਖਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ

ਕਾਦਰ ਦਾ ਸਿਰਨਾਵਾਂ ਲੱਭੇ

ਤੇ ਕਵਿਤਾ

ਜਿਹੜੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਡੁੱਲ੍ਹੇ

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਡੁੱਲ੍ਹੇ

ਉੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਦ ਬੀਜਿਆ ਜਾਵੇ

ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ

ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਵਿਤਾ?

ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ

ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਵਿਤਾ?

ਕਦ ਮੋਤੀ ਥਿਆਉਣਾ? ….

ਇਹ ਤਨ ਡਾਢਾ ਵੈਰੀ

ਸ਼ੁਬਾਹ ਰਜਾਇਆ

ਰਾਤੀਂ ਫੇਰ ਮੰਗੇ

ਕੱਲ੍ਹ ਸੁੱਖੀਂ ਨਹਾਇਆ

ਅੱਜ ਫਿਰ ਉਹੀ ਲੋੜਾਂ

ਮੈਨੂੰ ਆਹ ਦੇ ਦੇ

ਮੈਨੂੰ ਔਹ ਦੇ ਦੇ

ਇਹਦਾ ਤਾਂ ਕਾਸਾ

ਕਦੀਓ ਨਾ ਭਰਦਾ

ਇਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਰਦਾ

ਮੈਂ ਕਿੰਜ ਵਿਹਲੀ ਹੋਵਾਂ?

ਮੈਂ ਕਦ ਵਿਹਲੀ ਹੋਵਾਂ?

ਤੇ ਸੋਚਾਂ ਮੈਂ ਤੁਧ ਨੂੰ

ਤੇ ਲੱਭਾਂ ਮੈਂ ਤੁਧ ਨੂੰ

ਇਹ ਮਨ ਡਾਢਾ ਵੈਰੀ

ਕਦੀ ਭੱਜੇ ਏਧਰ

ਕਦੀ ਭੱਜੇ ੳਧਰ

ਕਦੀ ਟੱਪੇ ਪਰਬਤ

ਕਦੀ ਨਾਪੇ ਸਾਗਰ

ਕਦੀ ਕਿਤੇ ਠਹਿਰੇ ਨਾ

ਅੱਥਰਾ ਇਹ ਘੋੜਾ

ਹਰ ਵੇਲੇ ਟੱਪ-ਟੱਪ

ਹਰ ਵੇਲੇ ਠੱਕ-ਠੱਕ

ਅੰਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ

ਤੇ ਅੰਤਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ

ਮੈਂ ਕਿੰਜ ਵਿਹਲੀ ਹੋਵਾਂ?

ਮੈਂ ਕਦ ਵਿਹਲੀ ਹੋਵਾਂ?

ਤੇ ਸੋਚਾਂ ਮੈਂ ਤੁਧ ਨੂੰ

ਤੇ ਖੋਜਾਂ ਮੈਂ ਤੁਧ ਨੂੰ

ਇਹ ਜੁੱਗਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ

ਇਹ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ

ਜਾਣਾਂ ਕਿ ਕਾਬੂ

ਇਹ ਕਰਨੇ ਹੀ ਪੈਣੇ

ਏਹੀ ਭਵਸਾਗਰ

ਇਹ ਤਰਨੇ ਹੀ ਪੈਣੇ

ਪਰ ਇਹ ਕਦ ਹੋਸੀ?

ਪਰ ਇਹ ਕਿੰਜ ਹੋਸੀ?

ਇਹ ਮੈਥੋਂ ਨਾ ਹੁੰਦਾ?

ਉਫ...............

ਮੈਥੋਂ ਨਾ ਹੁੰਦਾ

ਮੈਂ ਕਦ ਗੋਤਾ ਲਾਉਣਾ

ਕਦ ਮੋਤੀ ਥਿਆਉਣਾ?

ਅਜੇ ਤਾਂ.........

  

ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਲਹਿਰਾਈਆਂ ਕੱਚ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰਾਂ

ਕਿਸੇ ਅਨੰਤ ਖੜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋਗੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ

ਤੇ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਮਲੀਆਂ ਹਾਰ

ਜੰਗਲਾਂ ਵੀਰਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ

ਭਟਕਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ

ਪਤਾ ਨਹੀਂ

ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੋਟਿ ਜਨਮ ਨੇ

ਕਿ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਟਿ ਪਲ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੈਂ

ਇਸ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੈਂ

ਕਿਸੇ ਵੈਰਾਗੀ ਪਲ ਦੀ ਤਲੀ ਉੱਤੇ

ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨਾਂ

ਨਾ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹਦੀਆਂ ਨੇ ਮੈਥੋਂ

ਸੰਘਣੇ ਹਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ

ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਖੁਲ੍ਹਦੀਆਂ ਬਾਰੀਆਂ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਮਿੱਧ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੈਂ

ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ ਹੈ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੈਂ

ਸਿਰਫ ਤਲਾਸ਼ ਹਾਂ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੈਂ

ਸਿਰਫ ਉਡੀਕ ਹਾਂ ..